Podsumowanie cyklu międzypokoleniowych zajęć rysunkowo-malarskich
Cykl 12 zajęć rysunkowo-malarskich „Sztuka łączy pokolenia” był czymś znacznie więcej niż nauką rysunku i malarstwa. Stał się przestrzenią spotkania ludzi w różnym wieku, miejscem budowania relacji, dialogu i wzajemnej inspiracji – przy wspólnym stole, z pędzlem i ołówkiem w ręku.
W warsztatach uczestniczyła międzypokoleniowa grupa seniorów, dorosłych i młodych dorosłych, o różnym poziomie doświadczenia artystycznego. To właśnie ta różnorodność okazała się jedną z największych wartości projektu.
Wspólne tworzenie – wspólne bycie
Regularne spotkania, odbywające się w godzinach 16:00–18:00, pozwalały na komfortowy udział zarówno osobom starszym, jak i młodszym uczestnikom – po pracy, uczelni czy codziennych obowiązkach. Przedwieczorna pora sprzyjała skupieniu, uważności i spokojnej pracy twórczej.
Podczas zajęć sztuka stawała się językiem porozumienia. Malowanie i rysowanie były pretekstem do rozmów, dzielenia się doświadczeniem, historiami i spojrzeniem na świat. Seniorzy wnosili życiową perspektywę i cierpliwość, młodsi – świeżość spojrzenia i odwagę w eksperymentowaniu. Każde spotkanie wzmacniało poczucie sprawczości i pewności siebie uczestników.
Proces ważniejszy niż efekt
Cykl miał charakter procesowy – kluczowe było nie tylko to, co powstaje na papierze czy płótnie, ale jak powstaje. Uczestnicy krok po kroku poznawali podstawy rysunku i malarstwa, ucząc się obserwacji, uważności oraz indywidualnej interpretacji rzeczywistości.
W programie znalazły się m.in.:
- szybkie szkice i ćwiczenia przełamujące blokady twórcze,
- studium martwej natury i światłocienia,
- rysunek postaci z modela,
- praca z perspektywą i plenerem,
- eksperymenty z tuszem, fakturą i własnoręcznie tworzonymi narzędziami,
- teoria koloru i malowanie akrylami,
- warsztat mistrzów – analiza technik znanych artystów,
- abstrakcja, praca z emocją i teksturą,
- indywidualny temat końcowy „Jestem tym, co widzę”.
Zajęcia prowadzone były w atmosferze bez oceniania, z dużą uważnością na proces, rozmowę i refleksję nad powstającymi pracami.
Sztuka także poza pracownią
Integralną częścią projektu były również dwa wspólne wyjścia na lokalne wystawy sztuki. Wizyty w galeriach pozwoliły uczestnikom poszerzyć kontekst artystyczny, skonfrontować własne doświadczenia z pracami profesjonalnych twórców i lepiej zrozumieć język sztuki współczesnej. Każde wyjście poprzedzało krótkie wprowadzenie, a po zwiedzaniu odbywała się wspólna rozmowa i refleksja.
Wspólny finał – wystawa i wernisaż
Kulminacją cyklu była wystawa prac uczestników, otwarta dla lokalnej społeczności. Wernisaż stał się momentem świętowania, dumy i wzajemnego docenienia drogi, którą każdy z uczestników przeszedł – niezależnie od wieku czy wcześniejszego doświadczenia.
Dla wielu osób był to pierwszy publiczny pokaz własnej twórczości, a jednocześnie dowód na to, że sztuka amatorska może być wartościową formą integracji społecznej i osobistego rozwoju.
Co zostaje po projekcie?
Cykl „Sztuka łączy pokolenia”:
- wzmocnił więzi międzypokoleniowe,
- zwiększył poczucie sprawczości i pewności siebie uczestników,
- stworzył bezpieczną przestrzeń do wyrażania emocji i myśli,
- pokazał, że sztuka może być dostępna dla każdego,
- pozostawił nie tylko prace plastyczne, ale przede wszystkim relacje, doświadczenia i chęć dalszego działania.
Bo sztuka naprawdę potrafi łączyć – ludzi, pokolenia i historie.
Zajęcia prowadzone były przez poznańską artystkę Martę Ruszczyńską-Zielińską.